- A kto tutaj udawał? - brew temu co sądziła, on słuchał jej mimo wszystko uważnie. - Twoje życie towarzyskie było, hm.. Ciekawe. - powiedział to trochę sarkastycznym tonem, mimo że nie żartował. W porównaniu z jego dawnym życiem, wydawało się na pewno dużo ciekawsze. - A co było dalej, gdy umarł ten od całowania, hm? - zapytał w dość żartobliwy sposób.

- Gdybyś musiał przymierzać te wszystkie cholerne sukienki ślubne, nigdy nie nazwałbyś ślubu ciekawym, ani nawet doświadczeniem, którego chciałbyś spróbować, Shi. - Pomimo żartobliwego wydźwięku, słowa Selene były szczerą prawdą. Ze dwie ślubne suknie zabrała tu ze sobą, nie wiadomo, po co, ale nigdy nie widziały one światła dziennego. No, już nie zobaczą.
- Umarł, bo przyszła zaraza. Urządzili "ewakuację" kobiet i dzieci i skończyły się ślubne perypetie panienki Verreuil. I już się nigdy więcej nie zaczną. - Temat nieco ją rozzłościł, ale z dziwną radością wyrzucała wszystko z siebie.

- Cóż, wydaję mi się i mam nadzieję, że tego nie doświadczę. Uwierzę Ci po prostu na słowo. - odparł takim samym tonem jak Sel. - Pewnie jeszcze wielu mężczyzn zawiedzie się z tego powodu. - nadal mówił trochę żartobliwie, choć z jego strony miał to być.. Komplement?! Chyba z czasem stawał się coraz to bardziej człowieczy, co nawet jego samego dziwiło.

- Z powodu, że, przepraszam bardzo, ale nie mam zamiaru zaręczać się, ani tym bardziej wychodzić za byle bogatszego mężczyznę? Albo opcjonalnie byle ładniejszego? Błagam Shiboo, dlaczego niejeden miałby cierpieć? - Oj, popadała w skrajności, to na pewno. Teraz, jeśli demon chciał, by doszukała się w jego słowach komplementu, musiałby chyba wykrzyczeć jej go w twarz. Mimo to Selene nie domagała się teraz niczego więcej, niż uwagi dla jej tyrady.

- Cóż, nie to to akurat miałem na myśli.. - zaśmiał się na krótką chwilę, po czym zamilkł na chwilę. - Niestety.. Dziś będę musiał Cię opuścić.. - jego ton zdecydowanie zmienił się na dość zawiedziony. - Dziś muszę udać się w jedno miejsce i załatwić pewną sprawę. - kontynuował patrząc teraz na Sel. - Ale.. Jeżeli nadal będziesz chciała jutro mogę wrócić. - złapał ją za dłoń, patrząc chwilę w jej oczy w milczeniu. - Tak więc, życzę Ci miłej nocy. Niedługo na pewno się spotkamy.. - powiedział, odwracając na moment wzrok, po czym pocałował ją krótko na pożegnanie, wstał, założył płaszcz i wyszedł machając ręką.

- Cóż, szczerze mówiąc, to i ja miałam już dość tego ciągłego spania... - Selene uśmiechnęła się do Shi, korzystając z okazji i prosząc gestem, by pomógł jej wstać. Po chwili, przebrana w w zasadzie zwykłą dla siebie krótką i wąską sukienkę, wróciła, by przedłużyć ich pożegnalny pocałunek o całą powstałą w jej sercu tego dnia namiętność.
- Pamiętaj, wrócisz kiedy chcesz, i na jak długo Ci się podoba. Zamieszkasz tu nawet, jeśli tylko przyjdzie Ci taka ochota. Ale przecież nie będę Cię tu trzymać siłą, to też pamiętaj. - Z głupim uczuciem, jakby udzielała mu rad, jak dziecku przed pierwszą samodzielną podróżą do szkoły, jeszcze raz go pocałowała, by je rozwiać, już nie tak bardzo, jak matka pocałowałaby dziecko. - I jeszcze jedno... Ciągle jesteś tylko dla mnie, tak? - Uśmiechnęła się jak małe dziewczynki mają w zwyczaju. Gdy nie otrzymała żadnej z pożądanych odpowiedzi, razem z nim opuściła swój dom, by skierować się do apteki, co w jej mniemaniu wcale nie było dziwnym pomysłem.